غزل ۵۱۶۰ - غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف

غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیف
پیش عیسی درد خودرامی کنی اظهار حیف ۱

نیستی درفکر آزادی ازین جسم گران
دامن خود برنیازی زین ته دیوار حیف ۲

بر خموشی می دهی ترجیح حرف پوچ را
می شوی قانع به کف از بحر گوهربار حیف ۳

شد سفید از انتظارت دیده عبرت پذیر
برنیاوردی ازین روزن سری یک بار حیف ۴

دولت دنیا سبک پرواز چون بال هماست
تو وفاداری طمع زین ناکس غدار حیف ۵

ساده لوحان از خیال خود گریزانند و تو
می گشایی هرزمان آیینه دربازار حیف ۶

پر برآوردند از درد طلب موران و تو
پای ننهادی برون چون نقطه از پرگار حیف ۷

دربیابانی که برق و باد ازو بیرون نرفت
ازعلایق داده ای دامن به دست خار حیف ۸

استخوانت توتیا گردید از خواب گران
ترنشد ز اشک ندامت دیده ات یک بار حیف ۹

آمدی انگاره و انگاره رفتی از جهان
با دو صد سوهان نکردی خویش را هموار حیف ۱۰

مغز را وامی کنند از سر سبکروحان و تو
می زنی چون بیغمان گل بر سر دستار حیف ۱۱

مزدها بردند صائب کارپردازان وتو
ازتن آسانی نکردی اختیار کارحیف ۱۲