غزل ۵۱۶۲ - زخط سبز شود بیش لعل دلبر صاف

زخط سبز شود بیش لعل دلبر صاف
هنوز از پر طوطی نگشته شکر صاف ۱

عجب که حسن گذارد اثر ز من باقی
که می کنم به کتان ماهتاب انور صاف ۲

دل تو نیست پذیرای آه من، ورنه
ز سنگ می جهد این ناوک سکپر صاف ۳

نزاکت توکند ثفل از نبات برون
و گرنه کرده ام این قند را مکرر صاف ۴

چو آب خضر ز خط غوطه درسیاهی زد
رخی که بود چوآیینه سکندر صاف ۵

قدم برون منه از حد خود که می گردد
ز آرمیدگی خویش آب گوهر صاف ۶

مکن ز تیرگی بخت شکوه چون خامان
که در حمایت خاکسترست اخگر صاف ۷

خوشم چو نافه خونین جگر به خر قه فقر
که می شود ز نمد به شراب احمر صاف ۸

اگر به آینه دل صاف می کند زنگی
امید هست شود چرخ باهنرور صاف ۹

ز آب، آینه تار تیره تر گردد
کجا ز باده شود خاطر مکدر صاف ؟ ۱۰

ز دل به جام هلالی برآر ریشه غم
که صیقل آینه را می کند ز جوهر صاف ۱۱

کنند آینه وآب صلح اگر با هم
به خضر نیز شود سینه سکندر صاف ۱۲

ز خاکمال حوادث متاب رو صائب
که از غبار یتیمی است آب گوهر صاف ۱۳