غزل ۵۱۶۴ - ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف

ز تلخرویی دریاست بی نیاز صدف
کند به ابر گهر بار لب فراز صدف ۱

کمند جذبه ارباب حاجت است کرم
که ابر را کند از بحر پیشواز صدف ۲

ز خوان عالم بالاست روزی دل پاک
نمی کند دهن خود به بحر باز صدف ۳

مگر که خنده دندانمای او را دید؟
که شد به عقد گهر بوته گداز صدف ۴

دهان لاف پر ازخاک باد دریا را
که پیش ابر کند دست خود دراز صدف ۵

ز وصل گوهرازان کامیاب شد صائب
که شد ز صدق سراپا کف نیاز صدف ۶