غزل ۳۱۱۳ - نه ز عاقلانم، که ز من بگیری

نه زِ عاقلانم، که زِ من بگیری
خِرَدَم تو بُردی، چه زِ من بگیری ۱

نَخَرَم فَلَک را به دو حَبّه وَاللّهْ
من اگر حَقیرم، نکُنم حَقیری ۲

چو گُشاده دَستم، چو زِ باده مَستَم
بِدِه ای برادر، قَدَحِ فقیری ۳

نه حَیات خواهم، نه زَکات خواهم
که اگر بِمیرَم، نَکُنم امیری ۴

چو تو عقل داری، بِگُریز از من
هَله دور از من، مَکُن این دلیری ۵

وَگَر آشنایی، تو دو چَشمِ مایی
کُنَمَت غُلامی، اَگَرَم پَذیری ۶

چه شود مُحَمَّد، که شبی نَخُسبی؟
طَرَب اَنْدَر آیی، نَکُنی زَحیری؟ ۷

تو بیار ساقی، زِ شرابِ باقی
که لَطیف خویی، وَ شَهِ شَهیری ۸

زِ جَفایِ مَستان، نَرَوی زِ دَستان
که لَطیف کیشی، نه چو زَخْمِ تیری ۹