غزل ۵۱۷۵ - تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق

تیغ سیراب است موج بحر طوفان زای عشق
داغ ناسورست فلس ماهی دریای عشق ۱

پرده گوش فلک گردید شق از کهکشان
نیست هر نازکدلی را طاقت غوغای عشق ۲

نور عقلی کز فروغش چشم عالم روشن است
پرده خواب است پیش دیده بینای عشق ۳

سینه صافان سبز می سازند حرف خصم را
زنگ را طوطی کند آینه سیمای عشق ۴

جای حیرت نیست گر شد سینه ما چاک چاک
شیشه را چون نار خندان می کند صهبای عشق ۵

پیش چشم هر که چون مجنون غبار عقل نیست
خیمه لیلی است داغ لاله صحرای عشق ۶

پرده ناموس زیبنده است بر بالای عقل
تن به هر تشریف ناقص کی دهد بالای عشق؟ ۷

در سر شوریده ما عقل سودا می شود
می کند عنبر کف بی مغز را دریای عشق ۸

دست خود بوسید هر کس دامن پاکان گرفت
شد زلیخا رفته رفته یوسف از سودای عشق ۹

در وصال و هجر صائب اضطراب دل یکی است
هیچ جا لنگر نمی گیرد به خود دریای عشق ۱۰