غزل ۵۱۸۴ - دل شکسته بود گوهر یگانه عشق

دل شکسته بود گوهر یگانه عشق
بود ز چهره زرین زر خزانه عشق ۱

به زور عقل گذشتن ز خود میسر نیست
مگر بلند شود دست و تازیانه عشق ۲

به هر چه دل نهی از پیش چشم بردارد
کناره سوز بود بحر بیکرانه عشق ۳

ستاده اند به امید گوشه چشمی
هزار یوسف مصری برآستانه عشق ۴

خم سپهر برین را به دست بردارند
سبو کشان ضعیف شرابخانه عشق ۵

مگر ز سنگ بود پرده های گوش کسی
که ناخنش به جگر نشکند ترانه عشق ۶

حدیث باده چه گویم، که آب می گردد
به هر دلی که زند برق شیشه خانه عشق ۷

بیار جیب و ببر هرگهر که می خواهی
که قفل منع ندارد در خزانه عشق ۸

چو آفتاب ز آتش بهم رسان رویی
که چهره سوز بود خاک آستانه عشق ۹

کسی چگونه کند ضبط خویشتن صائب؟
که نه سپهر به وجدست از ترانه عشق ۱۰