غزل ۵۱۸۵ - جان آرمیده می شود از اضطراب عشق

جان آرمیده می شود از اضطراب عشق
این رشته را دراز کند پیچ و تاب عشق ۱

صبح قیامت از دهن خم کند طلوع
چون برلب آورد کف مستی شراب عشق ۲

مغزش ز جوش پرده افلاک می درد
برهر سری که سایه کند آفتاب عشق ۳

آتش چه میکند به سپیدی که سوخته است ؟
از آفتاب حشر نسوزد کباب عشق ۴

از خاک اهل عشق نظر خیره می شود
از ابر پردگی نشود آفتاب عشق ۵

نبض از هجوم درد شود بیقرارتر
ساکن ز کوه غم نشود اضطراب عشق ۶

نظاره شکسته دلان وحشت آورد
سیلاب تند می گذرد از خراب عشق ۷

صید مراد هر دو جهان درکمند اوست
در هردلی که ریشه کند پیچ وتاب عشق ۸

اکسیر بی نیازی ازین خاک می برند
صائب چگونه پای کشد از جناب عشق؟ ۹