غزل ۵۱۸۳ - زبان مار بود خار آشیان فراق

زبان مار بود خار آشیان فراق
که باد جلوه گه برق، خانمان فراق ۱

چو آفتاب زبانهای آتشین خواهم
که الامان زنم از تیغ بی امان فراق ۲

هزار شق شود از درد همچو خامه موی
زبان خامه فولاد از بیان فراق ۳

چو برگ لاله شود داغدار پرده گوش
شود چو گرم سخن آتشین زبان فراق ۴

حبابش از سر نوح است و موجش ازدم تیغ
برون میار سراز بحر بیکران فراق ۵

نهشت با کمرش دست درمیان آریم
که بشکند کمر دوری و میان فراق ۶

چو موج محو شدم در محیط وصل و هنوز
به روی بحر کشم مد داستان فراق ۷

نمی رسد به پریشانیم، اگر صائب
ز تار زلف کنم مد داستان فراق ۸