غزل ۳۱۱۵ - در لطف اگر بروی، شاه همه چمنی

در لُطف اگر بِرَوی، شاهِ همه چَمَنی
در قَهْر اگر بِرَوی، کُهْ را زِ بُن بِکَنی ۱

دانی که بر گُلِ تو، بُلبُل چه ناله کُند؟
اَبْلَی الْهَویٰ اَسَفا یَوْمَ النَّویٰ بَدَنی ۲

عقل، از تو تازه بُوَد، جانْ از تو زنده بُوَد
تو عقلِ عقلِ مَنی، تو جانِ جانِ مَنی ۳

من مَستِ نِعْمَتِ تو، دانم زِ رَحْمَتِ تو
کَزْ من به هر گُنَهی، دل را تو بَرنَکَنی ۴

تاجِ تو بر سَرِ ما، نورِ تو در بَرِ ما
بویِ تو رَهبرِ ما، گَر راهِ ما نَزَنی ۵

حارِس تویی رَمَه را، ایمِن کُنی همه را
اَهْلُ الْهَویٰ اَمِنُوا فی ظِلِّ ذِی الْمِنَنِ ۶

آن دَم که دَم بِزَنَم با تو، زِ خود بِرَوَم
لَوْ لا مُخاطَبَتی اِیّاکَ لَمْ تَرَنی ۷

ای جان، اسیرِ تَنی، وِیْ تَن، حِجابِ مَنی
وِیْ سَر، تو در رَسَنی، وِیْ دل تو در وَطَنی ۸

ای دل، چو در وَطَنی، یاد آر صُحبَتِ ما
آخِر رَفیقْ بُدی، در راهِ مُمْتَحَنی ۹

اِنَّ الْکِرامَ اِذا ما اَسْهَلوا ذَکَروا
مَنْ کانَ یَأْلِفُهُمْ فِی الْمَنْزِلِ الْخَشِنِ ۱۰