غزل ۵۲۰۵ - غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک

غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک
سوخت خون چون نافه ام در دل ازین صحرای خشک ۱

عالم خاک از وجود تازه رویان مفلس است
برنمی خیزد گل ابری ازین دریای خشک ۲

چشم بی اشک و دل بی آه زیر گل خوش است
زهر می بارد زروی ساغر و مینای خشک ۳

ساده لوحی بین که پیش برق بی زنهار عشق
هیزم تر می فروشد زاهد از سیمای خشک ۴

چون قلم برداشته است ازمردم دیوانه حق
نی چرا درناخن من می کند سودای خشک ۵

زهد را خون درجگر از باده گلرنگ کن
آتش تر می کند درمان این سرمای خشک ۶

کشتی ماشد بیابان مرگ چون موج سراب
قطره زد از بس که هر جانب درین دریای خشک ۷

ازنهال او که چندین میوه تر میدهد
قسمت صائب چرا گردید استغنای خشک ؟ ۸