غزل ۵۲۰۹ - زبس که کرد نهان چرخ نقد جان درخاک

زبس که کرد نهان چرخ نقد جان درخاک
هزار چشمه حیوان بود روان درخاک ۱

ریاض جود همان روز بی طراوت شد
که کرد ریشه قارون فلک نهان درخاک ۲

مرا چگونه تواند ز خاک برگیرد؟
چنین که تا به کمر مانده آسمان درخاک ۳

جماعتی که نخوردند آب زنده دلی
چو تخم سوخته ماندند جاودان درخاک ۴

شده است گرد ز افتادگی به باد سوار
نشسته است ز گردنکشی نشان درخاک ۵

ترا که دست تصرف به زیر سنگ بود
چه سود ازین که بود گنج بیکران درخاک ۶

کمان چرخ شود وقتی از کشاکش سیر
که همچو تیر نشینند راستان درخاک ۷

تمیز نیک و بد از سفلگان مجو زنهار
یکی است مرتبه کاه و زعفران درخاک ۸

به مرگ دست ندارم ز تیر یار،که هست
هزار صبح امیدم ز استخوان درخاک ۹

مرا به خاک نشانده است آتشین شستی
که ماه نو کند از شرم اوکمان درخاک ۱۰

ز تخم اشک درآن آستان نیم نومید
امید هاست مرا همچو باغبان درخاک ۱۱

درآن ریاض که تیغ زبان کشد صائب
کنند تیغ زبان بلبلان نهان در خاک ۱۲