غزل ۵۲۱۶ - از ترزبانیم نشد آسوده کام خشک

از ترزبانیم نشد آسوده کام خشک
کز آب تیغ، سبز نگردد نیام خشک ۱

زنهار تن به نام مده چون نگین، که شد
عالم سیاه درنظر من زنام خشک ۲

غیر از جواب خشک ندارد نتیجه ای
آن را که هدیه ای نبود جز سلام خشک ۳

از ریزش است دست تو چون ابر اگر تهی
از سایلان دریغ مدار احترام خشک ۴

بی خال کرد زلف تو صید هزار دل
هرچند کار دانه نیاید ز دام خشک ۵

پروای مرگ نیست تهیدست را، چرا
از سرنگون شدن کند اندیشه جام خشک ۶

خوبان به بوسه گر لب عشاق ترکنند
تر می شود ز نام عقیق تو کام خشک ۷

تا شعر آبدار نباشد به کس مخوان
سوهان روح خلق مشو ازکلام خشک ۸

زان لعل آبدار که می می چکد ازو
صائب نصیب ما نبود جز پیام خشک ۹