غزل ۵۲۱۷ - خامش نمی شوم چو جرس بادهان خشک

خامش نمی شوم چو جرس بادهان خشک
دارم هزار نغمه تربازبان خشک ۱

از سایه ام اگر چه به دولت رسند خلق
باشد نصیب من چو هما استخوان خشک ۲

بی آب، نان خشک گلو گیر می شود
گر آبرو به جاست گواراست نان خشک ۳

چون تیغ آبدار کند جلوه درنظر
آن راکه آبروست به جا درجهان خشک ۴

چون ماهیان ز نعمت الوان روزگار
ماصلح کرده ایم به آب روان خشک ۵

سر برنیاورم ز زمین روز باز خواست
از بس که دیده ام تری از آسمان خشک ۶

آب مروت از قدح آسمان مجوی
بگذر چو تیر راست ز بحر کمان خشک ۷

روزی که نیست ابرتری درنظر مرا
چون شیشه می خلد به دلم آسمان خشک ۸

ساقی کجاست تا در میخانه واکند
تا اهل زهد تخته کنند این دکان خشک ۹

از جان پرغبار سخنهای تر مرا
چون لعل آبدار برآید ز کان خشک ۱۰

چون پای قطع راه نداری ز کاهلی
بیرون مرو ز راه چو سنگ نشان خشک ۱۱

چون تیغ اگر چه تشنه لبی داردم کباب
تر می کنم گلوی جهان بازبان خشک ۱۲

حیرت ز بس که کرد زمین گیر خلق را
این دشت، سنگلاخ شد ازرهروان خشک ۱۳

نازک خیال هم ز سخن می رسد به کام
گرتر شود زآب گهرریسمان خشک ۱۴

آه ندامتی است که در دل خلد چو تیر
حاصل مرا ز قامت همچون کمان خشک ۱۵

مهمان آسمان و فضولی، چه گفتگوست
نگذاشت آرزو به دل این میزبان خشک ۱۶

صائب شده است دام وقفس گلستان من
از بس گزیده است مرا آشیان خشک ۱۷