غزل ۵۲۱۸ - دل را نکند گریه ز اندوه جهان پاک

دل را نکند گریه ز اندوه جهان پاک
ازداغ به باران نشود لاله ستان پاک ۱

از پرتو خورشید دلم داغ و کباب است
کآمد به جهان پاک وبرون شد ز جهان پاک ۲

سیلاب حوادث شود افسانه خوابش
آن را که بود خانه ز اسباب جهان پاک ۳

چون تیر هدف رانکنی دست درآغوش
تا خانه خود رانکنی همچو کمان پاک ۴

در حوصله اش قطره شود گوهر شهوار
آن را که بود همچو صدف کام و دهان پاک ۵

گر غوطه به دریا دهیش پاک نگردد
هرکس که نشد ازنظر پیر مغان پاک ۶

بر سر زدم از بس که بیطاقتی شوق
شد بادیه عشق تو از سنگ نشان پاک ۷

خون می خورم از غیرت آن تیغ که کرده است
از صفحه رخسار تو خط را به زبان پاک ۸

خون سنگ که از پرتو خورشید شود لعل
از عشق مراگشت دل و جان و زبان پاک ۹

در هیچ دلی نیست غم رزق نباشد
صائب نشد این سفره ز اندیشه نان پاک ۱۰