غزل ۵۲۴۲ - تووآوازه خوبی و من و زاری دل

تووآوازه خوبی و من و زاری دل
تو و بیماری چشم و من و بیماری دل ۱

شکن بی سرو پا حلقه بیرون درست
درسواد سرزلف تو زبسیاری دل ۲

برس ای عشق جوانمرد به فریاد مرا
که ازاین بیش ندارم سر غمخواری دل ۳

نیست یک ذره که همرنگ سویدا نبود
در سراپای وجودم ز سیه کاری دل ۴

می کند عشق مرا از دوجهان فارغبال
چون گرفتار نباشم به گرفتاری دل ۵

محو عشق است و زهر نحودراو نقشی هست
ساده لوحی نتوان یافت به پرکاری دل ۶

هست هرآینه را صیقل دیگر صائب
جز به خاکستر تن نیست صفاکاری دل ۷