غزل ۳۱۲۱ - هم ایثار کردی، هم ایثار گفتی

هم ایثار کردی، هم ایثار گُفتی
که از جورْ دوریّ و با لُطفْ جُفتی ۱

چراغِ خدایی، به جایی که آیی
حَیاتِ جهانی، به هر جا که اُفْتی ۲

تو قانونِ شادی به عالَم نَهادی
چه‌‌ها بَخشْ کردی، چه دُرها که سُفتی ۳

وَلیکِن زِ مَستان، به مَکْر و به دَستان
شرابی‌‌ست نادر، که آن را نَهُفتی ۴

به بازارِ راعی، چه نادرْمَتاعی
به جانْ اَرْ فُروشی یکی عِشوه، مُفتی ۵

به زیر و به بالا، تو بودی مُعَلّا
فَلَک را دَریدی، چَمَن را شِکُفتی ۶

به صورت زِ خاکی، وَزین خاکْ پاکی
چو پاکانِ گَردون، نَخوردی، نَخُفتی ۷

تو کُن شَرح این را که در هر بَیانی
چو بادِ جَنوبی غُباراتْ رُفتی ۸