غزل ۵۲۵۹ - رخسار همچو ماه تو از عنبرین هلال

رخسار همچو ماه تو از عنبرین هلال
درگوش آفتاب کشد حلقه زوال ۱

فارغ زرشک آینه وآب کرده است
عشاق را نظاره آن حسن بی مثال ۲

بر لعل او عقیق کند آب خود سبیل
بر سیب او سهیل کند خون خود حلال ۳

لب نیست رخنه ای توان بست چون گشود
چندان که ممکن است بپرهیز از سوال ۴

صائب دلش فسرده نگردد ز برگریز
مرغی که بهار کشد سر به زیر بال ۵