غزل ۵۲۶۰ - دارم ز دست رفته عنانی ز دود دل

دارم ز دست رفته عنانی ز دود دل
چون زلف تاب داده سنانی ز دود دل ۱

چون لاله سرخ روست درین بوستانسرا
آن را که هست سوخته نانی ز دود دل ۲

بر جا نماند آن که بود چون شراره اش
در زیر پای تخت روانی ز دود دل ۳

چون خامه رهنورد تو هرجا که بگذرد
ماند به یادگار نشانی ز دود دل ۴

دارد خط امان ز تریهای روزگار
آن را که هست آینه دانی ز دود دل ۵

از ما حذر که در دهن آتشین ماست
چون لاله داغ دیده زبانی ز دود دل ۶

در تنگنای سینه من جلوه می کند
هر گوشه سبز مور میانی ز دود دل ۷

تیرش ز سنگ خاره چو ابرو گذر کند
در دست هرکه هست کمانی ز دود دل ۸

افتاده تا به روز قیامت سیاه مست
هرکس که تلخ ساخت دهانی ز دود دل ۹

زان تازه و ترم که رسانیده است عشق
در سینه ام بنفشه ستانی ز دود دل ۱۰

صائب هوای چشمه حیوان نمی کنم
دارم اگر چه سوخته جانی ز دود دل ۱۱