غزل ۳۱۲۴ - چو عشقش برآرد سر از‌ بی‌قراری

چو عشقش بَرآرَد سَر از‌ بی‌قَراری
تو را کِی گُذارد که سَر را بِخاری؟ ۱

کجا کار مانَد تو را در دو عالَم
چو از عشقْ خوردی، یکی جامِ کاری ۲

من از زَخْمِ عشقَش چو چَنگی شُدَسْتم
تَهی، نیست در من به جُز بانگ و زاری ۳

زِ چَنگی تو ای چَنگ، تا چَند نالی
نه کِت می‌نَوازد؟ نه اَنْدَر کِناری؟ ۴

تو خواهی که پوشی بدین ناله خود را
تو حیلَت رَها کُن، تو داری، تو داری ۵

گَر آن گُل نَچیدی، چه بویَست این بو؟
گَر آن میْ نَخوردی، چرا در خُماری؟ ۶

گُلِستانِ جان‌ها، به رویِ تو خَندد
که مَر باغِ جان را دو صد نوبَهاری ۷

خیالَت چو جام است و عشقِ تو چون میْ
زِهی میْ، زِهی میْ، زِهی خوشْ گُواری ۸

تو ای شَمسِ تبریز در شَرح نایی
به جُز آن که یا رَب، چه یاری، چه یاری ۹