غزل ۵۲۸۲ - گر چنین شوید غبار زهد از دل باده ام

گر چنین شوید غبار زهد از دل باده ام
بادبان کشتی می می شود سجاده ام ۱

چون نگردد آب درچشم جهان از دیدنم
از یتیمی درغریبی چون گهر افتاده ام ۲

عالم قسمت ندارد سیر چشمی همچو من
قانع از خرمن به برگ کاه چون بیجاده ام ۳

شسته ام دست از لباس زود سیر نوبهار
همچو سرواز برگریز نیستی آزاده ام ۴

باطنم از جوهر ذاتی است پر نقش و نگار
گرچه چون آیینه در ظاهر زمین ساده ام ۵

نیست ناخن گیر دلهای عزیزان ورنه من
ناوک خارا شکافم این چنین کاستاده ام ۶

زردرویی می کشم چون نی ز همراهان خویش
من که از ذوق سفر هرگز کمر نگشاده ام ۷

عاجزم در عقده دل گرچه صائب بارها
عقده سردر گم افلاک را بگشاده ام ۸