غزل ۵۲۸۳ - فکر حاصل ره ندارد در دل آزاده ام

فکر حاصل ره ندارد در دل آزاده ام
تخم خال عیب باشد در زمین ساده ام ۱

قطره بی ظرفم اما چون به جوش آید دلم
می کند تنگی خم گردون به جوش باده ام ۲

گر چه صحرایی است بر مشت غبارم چشم مور
دربغل دارد فلکها را دل بگشانده ام ۳

هیچ کس را دل نمی سوزد به من چون آفتاب
گرچه از بام بلند آسمان افتاده ام ۴

اختیاری نیست سیر موجه بیتاب من
سالها شد از بام بلند آسمان افتاده ام ۵

می زنم در لامکان پر با پریزادان قدس
پشت بردیوار جسم از کاهلی ننهاده ام ۶

گردش چشمی که من زان دشمن دین دیده ام
بادبان کشتی می می کند سجاده ام ۷

از بزرگان دیدن دربان مرا دلسرد ساخت
کرد یک دیدن ز صد نادیدنی آزاده ام ۸

می شود قفل خموشی غنچه منقار او
گر شود آیینه طوطی ضمیر ساده ام ۹

انتظار همرهان صائب عنانگیر من است
ورنه من عمری است تا پرواز را آماده ام ۱۰