غزل ۵۳۰۴ - سالها گرد زمین چون آسمان گردیده ام

سالها گرد زمین چون آسمان گردیده ام
تا چنین صافی دل و روشن روان گردیده ام ۱

سبز گردیده است چون طوطی پروبالم ز زهر
تا درین عبرت سرا شیرین زبان گردیده ام ۲

استخوانم را هما تعویذ بازو می کند
تا نشان تیر آن ابرو کمان گردیده ام ۳

هر گلی داغی و هر خاری زبان شکوه ای است
گرد این گلزار چون آب روان گردیده ام ۴

زندگی در چار دیوار عناصر چون کنم
من که در دامان دشت لامکان گردیده ام ۵

سایه من گر چه می بخشد سعادت خلق را
از جهان قانع به مشتی استخوان گردیده ام ۶

نیست آبی غیر آب تیغ با من سازگار
من که از زخم نمایان گلستان گردیده ام ۷

ذره ام اما ز فیض داغ عالمسوز عشق
روشنی بخش زمین و آسمان گردیده ام ۸

بی دماغی صائب از عالم مرا بیگانه کرد
با که سازم من که از خود دلگران گردیده ام ۹