غزل ۵۳۰۸ - نو خطان را بر سر نازآورد نظاره ام

نو خطان را بر سر نازآورد نظاره ام
زنگ از آیینه دل می برد نظاره ام ۱

زخم من در آرزوی مشک می غلطد به خون
بهر نو خطان گریبان می درد نظاره ام ۲

همچو آهویی که غلطد در میان سبزه زار
آنچنان در سبزه خط می چرد نظاره ام ۳

چون زمین ساده ای کز بهر حاصل پرورند
ساده رویان را پی خط پرورد نظاره ام ۴

حسن ظالم قدردان از گوشمال خط شود
یار نوخط را به صد جان می خرد نظاره ام ۵

غنچه را گل می کند آه سبک جولان من
پرده بیگانگی را می درد نظاره ام ۶

آن لب میگون به نقل و می تلافی می کند
هر قدر از چشم او خون می خورد نظاره ام ۷

وحشیان را رام می سازد به خود مجنون من
حسن را از راه بیرون می برد نظاره ام ۸

آنچنان کز حسن یوسف بود رزق مصریان
روزی از دیدار خوبان می خورد نظاره ام ۹

چشم من صائب به روی نوخطان واکرده اند
ماه را کی در نظر می آورد نظاره ام ۱۰