غزل ۵۳۰۹ - آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشه ام

آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشه ام
بیستون کان زمرد شد زآب تیشه ام ۱

غوطه در خون زد سپهر از ناخن اندیشه ام
بیستون یک دانه یاقوت شد از تیشه ام ۲

داغ جانسوزی بود هر نقطه ای از کلک من
دیده شیرست کرم شبچراغ بیشه ام ۳

از گلابم در فلکها شیشه ای خالی نماند
می گدازد دل همان در بوته اندیشه ام ۴

آن سبکدستم که چون در بیستون رو آورم
چون سپند از جای خیزد پیش پای تیشه ام ۵

مطرب و ساقی نمی خواهد دل پر شور من
باده منصور بر می آرد از خود شیشه ام ۶

تا چه گلها سایه ام در دامن گردون کند
کوچه باغ خلد شد مغز زمین از ریشه ام ۷

شوربختی بین که باصد شکرستان حسن او
هم به خون من کند شیرین دهان تیشه ام ۸

چون کشم در گوش صائب حلقه فرمان عقل
من که از زناریان عشق کافر پیشه ام ۹