غزل ۵۳۱۵ - از سواد شهر وحشت می کند دیوانه ام

از سواد شهر وحشت می کند دیوانه ام
می کشد از لفظ دامن معنی بیگانه ام ۱

داغ دارد پاکی دامان من فانوس را
شمع را دست حمایت می شود پروانه ام ۲

دل به درد آید ز عاجزنالی من سنگ را
آسیا را باز می دارد ز گردش دانه ام ۳

خانه من چون کمان پاک است از اسباب عیش
پر برآرد میهمان چون تیردر کاشانه ام ۴

باده گلرنگ نتواند مرا سیراب کرد
می مکد انگشت ساقی رالب پیمانه ام ۵

گر چه چشم نوبهار از لاله من روشن است
باده را می سوزد از لب تشنگی پیمانه ام ۶

با خرابیهای ظاهر باطنی دارم چو گنج
جغد باشد نیل چشم زخم در ویرانه ام ۷

گر چه زندانی است دست خالیم در آستین
کارساز عالمی از همت مردانه ام ۸

نیست از موج حوادث بر دلم صائب غبار
جوهر شمشیر باشد ابجد طفلانه ام ۹