غزل ۵۳۱۹ - ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه ام

ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه ام
همچو جوهر ریشه کرده زنگ درآیینه ام ۱

هرسرمویم چو سوزن رخنه ای دارد زغم
مشرق آه است چون مجمر سراسر سینه ام ۲

گرچه خود عاجزترم از مور در جنگاوری
ناخن شیر از جگرها می دماند کینه ام ۳

لاله زاری درجگر دارم ز زخم مشکسود
می چکد چون نافه خون از خرقه پشمینه ام ۴

حرف مهر از دشمن خونخوار باور می کنم
داغ دارد صبح را در ساده لوحی سینه ام ۵

سینه ام از پرتو داغ است روشن این چنین
از فروغ این گهر فانوس شد گنجینه ام ۶

بس که دارم بر جگر سوراخها از نیش خلق
سفته می آید برون گوهر ز بحر سینه ام ۷

تا گذشتم همچو صائب ازمی لعلی قبا
چون ردای زاهدان در مجلس می پینه ام ۸