غزل ۵۳۲۰ - نیست از گردون غباری بردل بی کینه ام

نیست از گردون غباری بردل بی کینه ام
جلوه طوطی کند زنگار درآیینه ام ۱

سبزه من می کند نشو و نما در زیر سنگ
نیست کوه غم گران بر خاطر بی کینه ام ۲

نیستم محتاج کسوت چون فقیران دگر
همچو به می روید از تن خرقه پشمینه ام ۳

گر چه صد پیراهن از خورشید روشنترشدم
همچنان د رخلوت روشن ضمیران پینه ام ۴

می کند روز جزا بر طفل بازیگوش من
صبح شنبه را خمار عشرت آدینه ام ۵

مهره گل گشتم از گرد کسادی گرچه بود
کشتی دریایی از آب گهر گنجینه ام ۶

من که از نظاره یوسف نمی رفتم ز جا
نوخطی دیدم که بازی کرد دل در سینه ام ۷

نیست صائب بر دل صاف من از دشمن غبار
طوطی خوش حرف سازد زنگ را آیینه ام ۸