غزل ۵۳۲۱ - صاف چون صبح است با عالم دل بی کینه ام

صاف چون صبح است با عالم دل بی کینه ام
می توان رو دید از روشندلی در سینه ام ۱

از می روشن سیاهی آب حیوان می شود
نیست بر خاطر غباری از شب ادینه ام ۲

گر زنم مهر خموشی برلب خود می شود
کشتی دریایی از آب گهر گنجینه ام ۳

داشت چون طوطی نهان در زنگ خودبینی مرا
تا نظر بستم ز خود بی زنگ شد آیینه ام ۴

نیستند ایمن ز چشم زخم روشن گوهران
دارد از جوهر زره زیر قبا آیینه ام ۵

فقر بر من از خسیسی چون گدایان پینه نیست
رقعه حاجت ندارد خرقه پشمینه ام ۶

تا سفیدی از سیاهی فرق کردم چون قلم
بود دایم مشرق زخم نمایان سینه ام ۷

یکقلم گر موج دریا دست یغمایی شود
صائب از گوهر نمی گردد تهی گنجینه ام ۸