غزل ۵۳۲۲ - بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه ام

بس که از نادیدنی دارد غبار آیینه ام
می شمارد زنگ کلفت را بهار آیینه ام ۱

از سواد نامه اعمال می بخشد خبر
بس که از تردامنی گردیده تار آیینه ام ۲

بی تامل سینه پیش می سازم سپر
تا ز عکس خلق شد صورت نگار آیینه ام ۳

از هوا گیرم غبار کلفت وزنگ ملال
تا شده است از سخت رویان سنگسار آیینه ام ۴

می زند از سخت جانی این زمان پهلو به سنگ
داشت از نازکدلی گر شیشه بارآیینه ام ۵

جای خود می بایدش دیدن چو قارون زیرخاک
آن که می خواهد که سازد بی غبار آیینه ام ۶

گر ز ره زیر قبا پوشد چو جوهر دور نیست
نیست امن از چشم زخم روزگار آیینه ام ۷

کرد بر لب تشنه دیدار بی خواهش سبیل
اب خشکی داشت گر در جویبار آیینه ام ۸

دیده اش حیران نقش پایدار دیگرست
دل نمی بندد به هر نقش ونگار آیینه ام ۹

خجلت روی زمین صائب ز مردم می کشم
کرد تا بی پرده گویی را شعار آیینه ام ۱۰