غزل ۵۳۲۸ - از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم

از هوای تر بر افروزد چراغ عشرتم
رشته باران بود شیرازه جمعیتم ۱

نیست جز مهر خموشی حلقه ای بر در مرا
می خورد بر یکدیگر از چشم گویاخلوتم ۲

از کمال بی دماغی صحبت ارباب حال
خانه زنبور می آید به چشم وحشتم ۳

تلخ دارد عیش بر کنج دهان گلرخان
از شکر شیرینی بسیار کنج عزلتم ۴

آبروی من چو گوهر سر به مهر عزت است
روزه از حرف طمع دارد زبان حاجتم ۵

مستی و دیوانگی می ریزد از رفتار من
نقش پا رطل گران می گردد از کیفیتم ۶

از تماشای شکار جرگه دارد بی نیاز
شادی جمعیت دل در کمند وحدتم ۷

می گذارم گر چه چون خورشید پهلو بر زمین
آسمان را داغ دارد از بلندی همتم ۸

حرف حق را برزبان می آوردم منصوروار
تیغ می مالد زبان بر خاک پیش جراتم ۹

با همه بی حاصلی دارم دل آزاده ای
برنیاید از بغل چون سرودست حاجتم ۱۰

همچو عنقا سعی درگمنامی خود می کنم
نیست صائب چون نواسنجان تلاش شهرتم ۱۱