غزل ۵۳۲۹ - راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم

راه حرفی پیش ان لب چون سخن می خواستم
بوسه واری جا درآن کنج دهن می خواستم ۱

درلباس اظهار مطلب شاهد تردامنی است
باتو خود را درته یک پیرهن می خواستم ۲

چرخ سنگین دل نصیب آن خط شبرنگ ساخت
از لب میگون از کامی که من می خواستم ۳

از دو سر خوب است باشد دوستیها برقرار
با تو خود را و ترا با خویشتن می خواستم ۴

انجمن گردید از فکر پریشان خلوتم
با تو کنج خلوتی در انجمن می خواستم ۵

از دل پر خون من گردید طالع چون سهیل
آن عقیق نامداری کز یمن می خواستم ۶

سر به جیب خویش بردم در گریبان یافتم
نکهتی کز یوسف گل پیرهن می خواستم ۷

چهره یوسف ز سیلی گرمی بازار یافت
سایه دستی از اخوان وطن می خواستم ۸

جامه ای کز تن نروید می کند دل را سیاه
کشته خود را ز خون خود کفن می خواستم ۹

چیدن گل صائب از سیر چمن مطلب نبود
ناله گرمی ز مرغان چمن می خواستم ۱۰