غزل ۵۳۴۹ - می شدم بیرون ز خود گر منزل می داشتم

می شدم بیرون ز خود گر منزل می داشتم
دست و پایی می زدم گر ساحلی می داشتم ۱

بهترست از عقل ناقص چون جنون کامل افتاد
کاشکی من هم جنون کاملی می داشتم ۲

ای که گویی دست بر دل نه مکن بیطاقتی
می نهادم دست بر دل گر دلی می داشتم ۳

دانه اشکی که دارم چون صدف در دل گره
می فشاندم گر زمین قابلی می داشتم ۴

بیقراریهای من می داشت پایان چون سپند
راه فریادی اگر در محفلی می داشتم ۵

در گرفتاری است آزادی درین بستانسرا
می شدم آزاد اگر پا در گلی می داشتم ۶

دیگ بحر از احتیاج ابر می آید به جوش
جوش احسان می زدم گر سایلی می داشتم ۷

گرد من بیرون نمی رفت از بیابان جنون
همچو مجنون گر امید محملی می داشتم ۸

از دل بی حاصل خود شرمسارم جای دل
در بغل ای کاش فرد باطلی می داشتم ۹

از تلاش گلشن فردوس فارغ می شدم
جا اگر در خاطر صاحبدلی می داشتم ۱۰

باده را می داشت خونم داغ از جوش نشاط
در نظر گر دست و تیغ قاتلی می داشتم ۱۱

آه من صائب نمی شد سرد چون باد خزان
از بهار زندگی گر حاصلی می داشتم ۱۲