غزل ۵۳۵۰ - سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم

سوختم تا ره در آن زلف معنبر یافتم
خشک چون سوزن شدم کاین رشته را سر یافتم ۱

می توانم از نگاهی ذره را خورشید کرد
فیض آن صبح بنا گوشی که من دریافتم ۲

زان به گرد خویش چون پرگار می گردم که من
از سویدای دل خود کعبه را دریافتم ۳

سایه ارباب دولت شمع راه ظلمت است
آب حیوان را به اقبال سکندر یافتم ۴

چون غبار خاکساران را نسازم توتیا
من که در گرد یتیمی آب گوهر یافتم ۵

رخنه گفتار بر من زندگی را تلخ داشت
تا شدم خاموش خود را تنگ شکر یافتم ۶

دامن داغ جنون آسان نمی آید به دست
سوختم چون شمع تا از آتش افسر یافتم ۷

باغ جنت را که تنگ است آسمان بر جلوه اش
سر به زیر بال بردم در ته پر یافتم ۸

به که بردارم زلب مهر خموشی شکوه را
من که صائب دست بر دامان دلبر یافتم ۹