غزل ۵۳۵۱ - کعبه مقصود را در نقطه دل یافتم

کعبه مقصود را در نقطه دل یافتم
چون ز خود بیرون روم اکنون که منزل یافتم ۱

گوشه ای و توشه ای می خواستم از روزگار
غنچه گشتم هر دو را بی منت از دل یافتم ۲

تا فشاندم آستین بی نیازی بر جهان
دست خود در گردن مطلب حمایل یافتم ۳

از کرم در یوزه نام است مطلب خلق را
دستگاه جود را دامان سایل یافتم ۴

خضر با عمر ابد از چشمه حیوان نیافت
آنچه من در یک دم از شمشیر قاتل یافتم ۵

هیچ نقدی نیست در میزان بینایی تمام
بود از ناقص عیاری هر چه کامل یافتم ۶

دامن دشت جنون ارزانی مجنون که من
لیلی خود را نهان درپرده دل یافتم ۷

نیست از حق ناشناسی خواهش دنیای من
توشه راه حق از دنیای باطل یافتم ۸

از گرفتاران این گلشن چه می پرسی که من
همچو سرو آزادگان را پای در گل یافتم ۹

صائب افتادم ز راه بدگمانی درگناه
نفس خود را تا به کار خیر مایل یافتم ۱۰