غزل ۵۳۷۷ - تیغ کوه همتم دامن ز صحرا می کشم

تیغ کوه همتم دامن ز صحرا می کشم
می روم تا اوج استغنا، دگر وا می کشم ۱

دست از مشاطه در نازک ادایی برده ام
سایه از مژگان برآن زلف چلیپا می کشم ۲

در قناعت از صدف کمتر چرا باشد کسی
می ربایم قطره ای و سر به دریا می کشم ۳

در پناه اهل عزلت می گریزم چند گاه
پرده ای بر روی خود از بال عنقا می کشم ۴

ای سموم بی مروت شعله ای از دل برآر
جاده جوی خون شد از بس خاراز پا می کشم ۵

تا دهن بازست چون پیمانه می نوشم شراب
چون سبو تادست بر تن هست صهبا می کشم ۶

می زنم هر دم به دل نقش امید تازه ای
خامه ای در دست دارم نقش عنقا می کشم ۷