غزل ۵۳۷۶ - تا به کی بار دل از گردون بی حاصل کشم

تا به کی بار دل از گردون بی حاصل کشم
استخوانم توتیا شد، چند بار دل کشم ۱

هستی موهوم ما موج سرابی بیش نیست
به که بر لوح وجود خود خط باطل کشم ۲

صحبت من در نمی گیرد به کاهل مشربان
هر نفس چون بحر، دامن از کف ساحل کشم ۳

تا کمر دل در غبار جسم پنهان گشته است
کو چنان دستی که این آیینه را از گل کشم ۴

خار صحرای ملامت خون خودرا می خورد
پای آسایش اگر در دامن منزل کشم ۵

آتشین رخساره ای در چاشنی دارد سپند
با کدام امید من آواز در محفل کشم ۶

من که دیدم بارها از رخنه دل کعبه را
خاک در چشمم اگر دست از رکاب دل کشم ۷

صائب از سودای زلفش دست رغبت می کشم
تا به کی دررشته جان عقده مشکل کشم ۸