غزل ۵۳۸۵ - خار دیوارم که از برگ و نوا بی طالعم

خار دیوارم که از برگ و نوا بی طالعم
از ثبات خویش در نشو و نما بی طالعم ۱

با من غم دیده نه دلدار می سازد نه دل
من هم از بیگانه، هم از آشنا بی طالعم ۲

سایه من گرچه می بخشد سعادت خلق را
کار چون با قسمت افتد چون هما بی طالعم ۳

هرکه را از خاک بردارم، زندخاکم به چشم
در بساط آفرینش چون صبا بی طالعم ۴

خانه آیینه دارد زنده دل نام مرا
چون سکندر گرچه ازآب بقا بی طالعم ۵

داغ دارد چشم پاکم دامن آیینه را
حیرتی دارم که از خوبان چرا بی طالعم ۶

منت بیگانگان از آشنایان خوشترست
منت ایزد را که من از آشنا بی طالعم ۷

داغ دارد شانه را در موشکافی دفتم
در به دست آوردن زلف دو تا بی طالعم ۸

می نمایم ره به خلق و می خورم بر سر لگد
در میان رهبران چون نقش پا بی طالعم ۹

چون سویدا اگرچه راهی هست در هر دل مرا
همچو تخم خال از نشو و نما بی طالعم ۱۰

راستی چون سرو صائب بی ثمر دارد مرا
من ز صدق خود درین بستانسرا بی طالعم ۱۱