غزل ۵۳۸۶ - سیر چشم فقرم از تحصیل دنیا فارغم

سیر چشم فقرم از تحصیل دنیا فارغم
ابر سیرابم ز روی تلخ دریا فارغم ۱

پیش پا دیدن نمی آید زمن چون گردباد
از خس و خاشاک اسن دامان صحرا فارغم ۲

بی نیاز از خواب وخورکرده است حیرانی مرا
بیخودی کرده است از اندیشه جافارغم ۳

ذکر او دارد زیاد دیگران غافل مرا
فکر او کرده است از سیر و تماشا فارغم ۴

بیکسی روی مرا از مردمان گردانده است
درد بی درمان او دارد ز عیسی فارغم ۵

چشم یکرنگی ندارم از دورنگان جهان
از ورق گرداندن گلهای رعنا فارغم ۶

با وجود صد هنر بر عیب خود دارم نظر
بال طاوسی نمی گرداند از پا فارغم ۷

برده شیرین کاری از دستم عنان اختیار
همچو فرهاد از شتاب کارفرما فارغم ۸

بر نگردانم ورق چون دیده قربانیان
حیرت سرشار دارد از تماشافارغم ۹

می برد بیطاقتی از بزم او بیرون مرا
چون سپند از دورباش مجلس آرا فارغم ۱۰

مغز تا باشد به فکر پوست افتادن خطاست
صائب از اندیشه عقبی ز دنیا فارغم ۱۱