غزل ۵۴۰۰ - رشته امید را تا چند پیوندم به خلق

رشته امید را تا چند پیوندم به خلق
تا به کی شیرازه بال و پر عنقا کنم ۱

می ربایندش ز دست یکدگر خوبان چوگل
من دل گم گشته خودرا کجا کنم ۲

با چنین کامی که از تلخی سخن رامی گزد
حیفم آید تف به روی مردم دنیا کنم ۳

هر کسی برق تجلی را نمی داند زبان
چون ابوطالب کلیمی از کجا پیداکنم ۴

می روم بر قله قاف قناعت جا کنم
بیضه امید را زیر پر عنقا کنم ۵

پای خم گیرم ز دست انداز کلفت وارهم
دست بردارم ز سر درگردن مینا می کنم ۶

از حضیض پستی فطرت برآرم خویش را
آشیان بر شاخسار اوج استغنا کنم ۷

سرو آهم یک سرو گردن ز طوبی بگذرد
چون خیال قامت آن شعله رعنا کنم ۸

شد بنا گوشم سیه چون لاله از حرف درشت
بخت سبزی کو که جا در دامن صحراکنم ۹