غزل ۵۴۰۳ - جرأتی کو تا تماشای گلستانش کنم

جرأتی کو تا تماشای گلستانش کنم
چشم حیران را سفال خط ریحانش کنم ۱

حلقه چشمی چو دور آسمان می خواستم
تا به کام دل نظر برماه تابانش کنم ۲

پسته لب بسته او سنگ را دندان شکست
من به زوردست می خواهم که خندانش کنم ۳

میوه فردوس را تاب نگاه گرم نیست
چون نظر گستاخ بر سیب زنخدانش کنم ۴

از لطافت شمع من عریان نمی آید به چشم
به که از بیرون در سیر شبستانش کنم ۵

بر ندارد سر زبالین دیده حیران من
گربه جای اشک اخگر در گریبانش کنم ۶

خانه ای از خانه آیینه دارم پاکتر
هرچه هرکس اورد با خویش مهمانش کنم ۷

هر خم موی گرهگیرش کمینگاه دلی است
من به این یک دل چه با زلف پریشان کنم ۸

مرکز پرگار حیرانی است چشم عاشقان
هم به چشم او مگر سیر گلستانش کنم ۹

گرچه مورم صائب اما در مقام گفتگو
می توانم حرف در کار سلیمانش کنم ۱۰