غزل ۵۴۰۵ - چند چون تن پروران تعمیر آب و گل کنم

چند چون تن پروران تعمیر آب و گل کنم
رخنه های جسم را محکم زلخت دل کنم ۱

کیمیا ساز وجود خاکسارانم چو عشق
گرفتد بر مهره گل پرتو من دل کنم ۲

می شود دل چون صدف در سینه تنگم دو نیم
تادرین دریای پرخون گوهری حاصل کنم ۳

کوه می لرزد ز بی سنگی درین آشوبگاه
من چسان لنگر درین دریای بی ساحل کنم ۴

همت من در فضای عرش جولان می زند
سر بر آرد از فلک تخمی که زیر گل کنم ۵

بس که از گرد یتیمی مایه دارد گوهرم
در دل دریا اگر لنگر کنم ساحل کنم ۶

می شود روشن چراغ نیکی از آب روان
خرده جان را نثار خنجر قاتل کنم ۷

می گدازد شرم همت گوهر پاک مرا
بحر را صائب اگر در دامن سایل کنم ۸