غزل ۵۴۰۸ - جذبه ای کوتا سر از زندان تن بیرون کنم

جذبه ای کوتا سر از زندان تن بیرون کنم
چند لنگر در ضمیر خاک چون قارون کنم ۱

من که بر سر خاک می ریزم به دست دیگران
در جهان بیوفا طرح عمارت چون کنم ۲

رهنمایی می کنم مرغان فارغبال را
گاه گاهی گر سر از کنج قفس بیرون کنم ۳

تیره نتوان کرد آب زندگانی را به خاک
جان چه باشد تا نثار آن لب میگون کنم ۴

نسبتی در خاکساری نیست با مجنون مرا
کز غبار خاطر خود طرح صد هامون کنم ۵

من که پر در لامکان بی نیازی می زنم
حاش لله شکوه از ناسازی گردون کنم ۶

آب در چشم غزال از آه گرم من نماند
با خمار نرگس میگون لیلی چون کنم ۷

غیرت همکار بنددست و پای جرات است
می روم زین بزم تا پروانه را ممنون کنم ۸

صائب از شرم سبکباری گذارد پا به کوه
کوه درد خویش را گر عرض بر مجنون کنم ۹