غزل ۵۴۰۹ - رو به هر صحرا که بااین شور چون مجنون کنم

رو به هر صحرا که بااین شور چون مجنون کنم
پایکوبان کوه را در دامن هامون کنم ۱

خاکساری دست من کوتاه دارد ورنه من
می توانم خاکها د رکاسه گردون کنم ۲

از ازل آورده با خود پختگی صهبای من
نیستم نارس که جادر خم چو افلاطون کنم ۳

خشکی سودای من ابر بهار عالم است
هرکه زین دامان صحرا بگذرد مجنون کنم ۴

بلبلان را چون توانم مست در گلزار دید
من که خواهم باغبان را از چمن بیرون کنم ۵

من که می دانم سبکروحان عالم را ثقیل
یک جهان بد هضم را بر خود گوارا چون کنم ۶

من که نتوانم بر آوردن ز پا خاررهش
خارخار عشق او را چون زدل بیرون کنم ۷

از چه ناز سرو نارعنا کشم چون قمریان
من که صائب می توانم مصرعی موزون کنم ۸