غزل ۵۴۱۰ - دل اسیر طره عنبرفشانش چون کنم

دل اسیر طره عنبرفشانش چون کنم
با دل مجروح با مشکین سنانش چون کنم ۱

می چکد خون از گل رخسارش از تاب نگاه
بوسه بر رخساره چون ارغوانش چون کنم ۲

تیر آن ابرو کمان از جوشن الماس جست
سینه خود را هدف پیش کمانش چون کنم ۳

چشم او چشم مرا در سرمه خوابانیده است
همزبانی با نگاه نکته دانش چون کنم ۴

حرف نتواند بر آورد از دهانش سر برون
من درین فکرم زبان را در دهانش چون کنم ۵

آب شد بال سمندر از فروغ عارضش
پرده های دیده را آیینه دانش چون کنم ۶

ماه نورا هاله در آغوش نتواند گرفت
حیرتی دارم که با موی میانش چون کنم ۷

تا نگیرم تنگ آن موی میان را در بغل
پیچ و تاب خویشتن خاطرنشانش چون کنم ۸

چشم دل دارد زمن هر حلقه ای از زلف او
من به این یک دل به زلف دلستانش چون کنم ۹

خون ز فریادم چکید و در به رویم وانکرد
با دل سنگین گوش باغبانش چون کنم ۱۰

صائب آتش نفس گر شعله در عالم زند
با زبان خامه آتش فشانش چون کنم؟ ۱۱