هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر معشوق خود را به عنوان منبع زندگی، ایمان، و تمام زیباییهای جهان توصیف میکند. معشوق در این شعر به عنوان سلطان، جان، نان، آب، باغ، فردوس، و حتی قند و شکر توصیف شده است. شاعر بیان میکند که بدون معشوق، همه چیز برایش بیمعنا و حتی زهرآگین است.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا به درستی درک شود.
غزل ۳۱۳۷ - سلطان منی، سلطان منی
سُلطان مَنی، سُلطانِ مَنی
وَنْدَر دل و جان، ایمانِ مَنی ۱
در من بِدَمی، من زنده شَوَم
یک جان چه بُوَد؟ صد جانِ مَنی ۲
نانْ بیتو مرا زَهر است، نه نان
هم آبِ مَنی، هم نانِ مَنی ۳
زَهر از تو مرا پازَهر شود
قَند و شِکَرِ اَرزانِ مَنی ۴
باغ و چَمَن و فردوسِ مَنی
سَرو و سَمَنِ خندانِ مَنی ۵
هم شاهِ مَنی، هم ماهِ مَنی
هم لَعْلِ مَنی، هم کانِ مَنی ۶
خاموش شُدم، شَرحَش تو بگو
زیرا به سُخَن بُرهانِ مَنی ۷
وَنْدَر دل و جان، ایمانِ مَنی ۱
در من بِدَمی، من زنده شَوَم
یک جان چه بُوَد؟ صد جانِ مَنی ۲
نانْ بیتو مرا زَهر است، نه نان
هم آبِ مَنی، هم نانِ مَنی ۳
زَهر از تو مرا پازَهر شود
قَند و شِکَرِ اَرزانِ مَنی ۴
باغ و چَمَن و فردوسِ مَنی
سَرو و سَمَنِ خندانِ مَنی ۵
هم شاهِ مَنی، هم ماهِ مَنی
هم لَعْلِ مَنی، هم کانِ مَنی ۶
خاموش شُدم، شَرحَش تو بگو
زیرا به سُخَن بُرهانِ مَنی ۷
وزن:
مستفعلتن مستفعلتن
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۱۱۲۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۱۳۶ - خواهی ز جنون بویی ببری
گوهر بعدی:غزل ۳۱۳۸ - آن به که مرا تمکین نکنی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
