غزل ۳۱۳۸ - آن به که مرا تمکین نکنی

آن بِهْ که مرا تَمکین نکُنی
تا هَمچو خودم گَرگین نکُنی ۱

بر رویْ مَنِه تو دستْ مرا
تا مَستِ مرا، غمگین نکُنی ۲

تو رَنگْرَزی، تو نیل پَزی
هان، کایِنِه را زَنگین نکُنی ۳

ای خواجه، بِهِل، فِتْراکِ مرا
تا خَنْگِ مرا،‌ بی‌زین نکُنی ۴

از دور تَرَک، زانو بِزَنی
زانویِ مرا بالین نکُنی ۵

تو هرچه کُنی، داعیِّ تواَم
هرچند که تو آمین نَکُنی ۶

دل را بِرَوَم، مُلْکِ تو کُنم
تا تو دلِ خود پُرکین نَکُنی ۷

رُخساره کُنم وَقْفِ قَدَمَت
تا تو رُخِ خود پُرچین نَکُنی ۸

خاموش کُنم، طَبْلَک نَزَنَم
تا از دل و جان تَحْسین نکُنی ۹