غزل ۵۴۱۶ - رشته جسم گرانجان را ز سر وا می کنم

رشته جسم گرانجان را ز سر وا می کنم
سر برون چون سوزن از جیب مسیحا می کنم ۱

چون می نارس امید پختگیها مانع است
در شکست خم دو روزی گرمدارامی کنم ۲

آه آتشبار من در حسرت اسباب نیست
سینه را پاک از خس و خار تمنا می کنم ۳

یک صدف بی گوهر عبرت ندارد روزگار
نیست از غفلت چو طفلان گر تماشا می کنم ۴

چشم احسان دارم از بی حاصلان روزگار
زیر سرو وبید دامان از طمع وامی کنم ۵

از گریبان صدف بهر چه آرم سر برون
من کز آب گوهر خود سیر دریا می کنم ۶

دیگران گرباده از مینا به ساغر می کنند
من زکم ظرفی می از ساغر به مینا می کنم ۷

بی محابا می زنم بر قلب آتش چون سپند
مصرع بر جسته ای هرگاه انشا می کنم ۸

حاش لله خانه گل را کنم نقش و نگار
من که دل را ساده از خال سویدا می کنم ۹

آنچنان با فقر خرسندم که گر بال هما
بر سر من سایه اندازد ز سروامی کنم ۱۰

دشمن آیینه صافند معیوبان و من
از برای عیب خود آیینه پیدا می کنم ۱۱

نیست از عزلت مرا مطلب اگر شهرت چرا
قاف را سنگ نشان صائب چو عنقا می کنم ۱۲