غزل ۵۴۱۹ - پرتو مه را قیاس از نور انجم می کنم

پرتو مه را قیاس از نور انجم می کنم
در محیط قطره سیر بحر قلزم می کنم ۱

نیست از منصور کمتر جوش خون گرم من
خشت را آواره ازبالای این خم می کنم ۲

خنده و جان بر لبم یکبار می آید چو برق
ابر می گرید به حالم چون تبسم می کنم ۳

تشنه چشمان آب شهواری ز گوهر بی برند
داغ سودا را نهان از چشم مردم می کنم ۴

مرگ را ترجیح بر تیغ شهادت می دهم
آب در مد نظر دارم تیمم می کنم ۵

چون توانم شمع عالمسوز را در بر گرفت
من که از نور شراری دست و پا گم می کنم ۶

مطرب از بیرون ندارد خلوت صاحبدلان
همچو جوش می به ذوق خود ترنم می کنم ۷

ازور گم کردن اینجا یافت هر کس هر چه یافت
خویش را دانسته در راه طلب گم می کنم ۸

هرزه خندی شیوه من نیست چون گلهای باغ
می برم سر در گریبان و تبسم می کنم ۹

این جواب ان غزل صائب که می گوید فصیح
می روم در آتش و از دود پی گم می کنم ۱۰