غزل ۵۴۲۸ - هرکه ادراک زلف و روی جانان را به هم

هرکه ادراک زلف و روی جانان را به هم
دید با صبح وطن شام غریبان را به هم ۱

روزگاری بود با هم کفر و ایمان جنگ داشت
صلح داد آن زلف و عارض کفر و ایمان را به هم ۲

چون کسی بندد به روی خود در فردوس را
پیش رویش چون گذارم چشم حیران را به هم ۳

گر رقم یکدست باشد خامه فولاد را
چون نمی جوشد ز غیرت خون شهیدان را به هم ۴

لنگر تمکین نمی گردد خزان را سنگ راه
لاله می بندد عبث با کوه دامان را به هم ۵

زنده می سوزد برای مرده در هندوستان
دل نمی سوزد درین کشور عزیزان را به هم ۶

از محبت نیست انجم رابه هم پیوستگی
چرخ می ساید زروی خشم دندان را به هم ۷

سردمهری صائب اوراق خزان را لازم است
کی توان پیوست دلهای پریشان را به هم ۸