غزل ۳۱۴۰ - صنما، بر همه جهان، تو چو خورشید سروری

صَنَما، بر همه جهان، تو چو خورشیدْ سَروری
قَمَرا، می‌رَسَد تو را که به خورشید نَنْگَری ۱

همه عالَم چو جان شود، هَمِگی گُلْسِتان شود
شِکَمِ خاکْ کان شود، چو تو بر خاک بُگْذَری ۲

تَنِ من هَمچو رشته شُد، به دِلَم مِهْر کِشته شُد
چو به سَر این نِبِشته شُد، نَبُوَد کارْ سَرسَری ۳

چو سَحَر پَرده می‌دَرَد، تو پَسِ پَرده می‌رَوی
چو به شب پَرده می‌کَشَد، تو به شب پَرده می‌دَری ۴

صَنَما، خاکِ پایِ خود، تو مرا سُرمه وام دِهْ
که نَظَر در تو خیره شُد، که تو خورشیدْ مَنْظَری ۵

رُخِ خوبانِ این جهان، همه ابر است و تو مَهی
سَرِ شاهانِ این جهان، همه پایَسْت و تو سَری ۶

چو دَرآمَد خیالِ تو، مَهِ نو تیره شُد، بِگُفت
چه عَجَب گَر تو روشنی، که ازو آب می‌خوری ۷